Blootgegeven

donderdag 26 juli 2007

Terwijl ik me op een doodgewone dinsdagochtend sta aan te kleden, wordt er ineens een ladder voor het raam gezet. Dat is niet de bedoeling. Een glazenwasser zou om acht uur ’s ochtends niet als eerste aan het slaapkamerraam mogen beginnen. In plaats van op m’n gemak wat leuks uit te zoeken gris ik snel de kleren van de dag ervoor van de kruk en kleed me op de gang aan. Het gezicht van de glazenwasser verschijnt voor het raam. Heeft hij me in mijn ondergoed betrapt?

Betrapt, wat een onzin dat ik dat woord denk. Ik ben gewoon thuis! Maar plotseling bezie ik mijzelf vanachter dat raam en lijkt alles een vooropgezet plan. Ondergoed heet ineens geen ondergoed meer maar lingerie (‘ik zag haar in lingerie’, zal hij zeggen). Ik loop de slaapkamer weer binnen om de rest van mijn kleren te pakken. Nu ziet hij mij zeker. Ik zwaai maar even en sla de dekens van het bed open om te luchten. Suggestief?

Nu moet de bananenplant nog water krijgen. Als ik de woonkamer binnen kom, is de ladder alweer verplaatst. De glazenwasser staat nu pal naast de banaan. Met de gieter in de hand buig ik me naar de plant toe en denk aan mijn decolletĂ© – mijn decolletĂ©, niet voor hem bedoeld – dat ik nu wel heel openlijk onder zijn neus tentoonspreid. Ik word er boos van, maar ik weet niet precies op wie of waarom.

Is het de glazenwasser die op een verkeerd tijdstip de ramen komt wassen en zo een blik vangt in intieme ochtendrituelen? Of ben ik boos op mijzelf omdat ik de woorden ‘betrapt’, ‘lingerie’, ‘decolletĂ©’ en ‘intiem’ gebruik terwijl het gewoon dinsdag is met gewone dinsdagwoorden als ‘gezien’, ‘ondergoed’, ‘truitje met lage hals’ en ‘thuis’?

3 reacties:

  1. DeWart:

    De andere kant

    Terwijl ik op een doodgewone dinsdagochtend op mijn ladder klim staat er opeens een lady in d’r ondergoed. Oei, dat is niet de bedoeling, maar ik kan niet weg, ik moet lappen. En ik kijk naar mijn wisser en de ruit, maar de mevrouw glipt er toch vandoor. Ik lap streeploos zoals ik gewend ben. Staat ze opeens weer in de kamer, ze zwaait, vriendelijk mens, niet zo’n zeikwijf. Doet tenminste niet of ik een gluurder ben.

    Ja ik kan het ook niet helpen dat ik soms vrouwtjes aan het schrikken maak. Mannen schrikken ook wel, maar die schrikken echt. Vrouwen voelen zich betrapt, alsof ze net uit de sauna stappen.

    Volgende ruit, de woonkamer blijkt, gaat ze de bloemetjes water geven. Ik sta er met mijn neus bovenop, kan haar niet ontwijken terwijl ik gewoon mijn werk doe. Sorry mevrouw, ik lap de ruiten en u bent slechts decor, ik snap uw geërgerde blik niet. Ik ben geen gluurder, onze blikken kruisen elkaar toevallig. U hóéft niet zo dicht bij te gaan staan. Leuk truitje trouwens. Zo die ruit is ook weer helder. Wat kan je toch genieten van een schone streeploze ruit. Toch een leuk beroep. Wat zou die vrouw gedacht hebben?

  2. merlijn:

    @DeWart: Heeel mooi, glazenwasser! Een weerwoord is nooit weg, er zijn altijd drie kanten aan elk verhaal (nu de waarheid nog en dan is dit verhaal ook weer compleet).

  3. Plien:

    Ik vertrouw glazenwasserts niet meer sinds er een mijn slaapkamer binnengluurde (met handen om zijn gezicht en tegen het raarm geklemd om beter te kunnen zien) toen ik 15 was!

Plaats een reactie