Ik zie ik zie maar zie ook niet

dinsdag 6 maart 2007

Vanaf waar ik zit -zes hoog, met¬ uitzicht over veel daken- zie ik ineens een houten tuinhuisje. Het houten huisje staat bovenop een ander huis. Het is grijs en triest buiten, alles ziet er hetzelfde uit¬ en daarom valt het houten huisje des te meer op. Het huisje heeft nog geen grijze buitenkleur aangenomen maar straalt geel, bruin, houtkleur uit.

Heb ik dit huisje altijd over het hoofd gezien? Dat lijkt me vreemd. Ik ga ineens twijfelen aan mijn dagelijkse uitzicht. Kan iets je nooit opvallen en op een goede dag, als de omstandigheden daar zijn, ineens wel? Hoezeer wordt mijn zicht bepaald door wat ik denk te zien? Na raadpleging van een kamergenoot concluderen we dat het huisje net gebouwd moet zijn. Toch blijf ik mijn geheugenzicht niet vertrouwen.

Dit is wat ik vanmorgen bewust zag: een moeder met een kind, wachtend op de tram. Plotseling haalt ze zenuwachtig haar telefoon uit haar tas en kijkt ernaar. ‘H√® hoe kan dat nou?’ mompelt ze.¬ Ze richt¬ zich tegen haar kind: ‘Echt heel gek, ik hoorde de telefoon niet overgaan maar er is wel gebeld…’¬ Het kind houdt wijselijk haar mond. Nog steeds in verwarring bergt de moeder haar telefoon weer op.

Er zit ook een oma in de tramhalte met wat waarschijnlijk¬ haar kleinkind is. Het kind zit in een wagen. De oma rookt shag. Ze praat met het kind over iemand bij wie het¬ gespeeld heeft.¬ Ze gooit haar peuk in een plas op de trambaan. Als de tram er is, zie ik¬ de oma en het kind nergens meer. Ze stappen¬ de tram niet¬ in,¬ ze zijn ineens helemaal verdwenen.¬

Eigenlijk weet ik niet wat ik wel en niet zie.

7 reacties:

  1. Erica:

    ja, dat soort dingen overkomt mij ook vaak. Mensen die zomaar uit de treincoupé verdwenen blijken te zijn, terwijl ik ze niet heb zien vertrekken.
    Weird.
    Ik test mezelf ook vaak. Nadat ik een bepaalde gebeurtenis heb gezien. Wat weet ik nu nog zeker, waren het twee of drie mensen. Welke kleur haar hadden ze, wat hadden ze aan. Verrassend dat ik dat vaak nauwelijks kan navertellen.
    Nee als getuige ben ik niet veel waard

  2. Plien:

    Ik zie juist nooit wat, ook niet als iemand 10 kilo is afgevallen of haar of zijn kapsel heeft veranderd…

  3. Merlijn:

    Maar dat soort zaken (kapsel, gewicht) vallen mij dus ook absoluut niet op! Soms best pijnlijk. Ik herken ook vaak gezichten niet, of juist wel, en dan ken ik ze toch niet. Heel lastig allemaal.

  4. zustert:

    Tja, gezichten… Daar ben ik ook slecht in. Ik ben zelfs een keer mijn eigen gezicht vergeten. Maar dat is een heel ander verhaal.

  5. floor:

    ik zie het huisje ook vanaf mijn werkplek!

  6. zustert:

    @Floor: Herken jij bovenstaande uitspraak niet? (Ok, vervang gezicht door naam en we bevonden ons weer in…?)

  7. floor:

    natuurlijk zustert herken ik die, mooie tijden waren dat down under!

Plaats een reactie